SIKILDIM...

anlatılamayacak, tahmin edilemeyecek kadar çok sıkıldım hem de. neyden diye sorup sormayacağınızı önemsemeden açıklayacağımı biliyorsunuz. huzuru bulup bulup kaybetmekten- hatırlarsanız ve hatta alttaki yazıya bakarsanız en son huzur arayışında kalmıştım-, arkadaş ihanetine uğramaktan, sonunda bir nebze de olsa mutluluğu bulabileceğimi düşünüp katlandığım herşeyin bana daha fazla cefa bırakıp silinip gitmesinden, sevdiğim sevmediğim herkese anlayış gösterip sonsuz saygı duyup en ihtiyacım olduğu anda hadi onu da geçtim herhangi bir zamanda zerresini görememekten... liste daha çok uzayacak, canınız sıkılmasın. "kalbim ağır taşıyamıyorum" edebiyatı yapıp kendimi acındırma niyetinde değilim. ancak kendimden de sıkıldım ve gerçekten kemikleşmediğine dair ufacık bir inancım olsa bu aptallıklarımı değiştirmek için elimden geleni yapacağım. ancak bunu yapmaya yetecek gücü ve desteği nerden ve nasıl alacağım konusunda ne güvenim ne de bilgim var.

oturup bir güneş gibi batmayı bekleme. yürekli insanlar bir şeyi o şey onları bırakmadan bırakırlar. bilge insanlar her sonucu bir zafere dönüştürürler.

sözün doğruluğunu tartışacak değilim benim için önemli olan şu aralar beni ne kadar ifade ettiği. yine saçma sapan, uzayıp giden sorunlarımla karşınızdayım. "yürekli miyim, değil miyim" sorusunun cevabını aramaktayım an itibariyle. şu saatte yapacak daha iyi bir işim yokmuş gibi.
sorumluluk almak çok zor. en azından ben zorlanıyorum. hala saf bir çocuk olduğumdan mıdır nedir herşeyin istediğim, planladığım gibi olmasını bekliyorum. ve tabiki çok şaşırtıcı(!) bir biçimde herşey çok daha farklı gelişiyor. hayal ettiğimden ya da umduğumdan en uzak biçimde hem de. sonlandırmak için uğraşıyorum yine. kolaya kaçmaya çalıştım tabi her zamanki gibi. malumunuz oyun oynamayı da pek severim. yine başlama hakkımı devrettim. başkalarının ellerine bıraktım oyunun kaderini. ama işte yine dönüp dolaşıp geldi bana sonlandırma vazifesi. yine altında ezilsem de beceremeyeceğimi düşünsem de görevlendirildim bu vazifeyi gerçekleştirmek üzere. mecburi bir sorumluluğu yerine getirmek üzere şimdi de cesaretimi ve kararlılığımı sınıyorum. ve evet herşey pahasına veya değil bu oyunu da oynamayı bırakıyorum.

kısmetse yakında daha huzurlu bir blog yazarınız olacak. her zamanki gibi bana şans dilemeyi unutmayın. bildiğiniz gibi ve hatta sandığınızdan da çok şansa ihtiyacım var.

unutmadan kasımda hiç bişey başka değilmiş. kasımda sadece biten şeyler, yaprak dökümü varmış. en azından benim için bu hep böyle.

şok şok flash flash !!!!!!!!

gerek yaz tatilinin vermiş olduğu can sıkıntısı gerekse kendime uğraş bulma çabalarım sonucunda iki arkadaşımla yeni bir blog açmış bulunmaktayım. vatana millete hayırlı olması oranın da takipçisi olmanız dileğiyle =))
adresimiz :

http://dreamask.blogspot.com/

HOPE THERE'S SOMEONE...

Boomp3.com

nedenini anlayamasam da bu aralar pek duygusalım. çok eski bir geçmişim varmış gibi bir de geçmişe özlem duyuyorum. çok mu güzel şeyler yaşadım?? HAYIR !!! evet kocaman bir hayır. her ne kadar tümüne mal edemesem de genel olarak iyi bir okul yılı geçirdiğim söylenemez. ama yine de bazı anlar oluyor ki hatırladığım zaman yüzümde hüzünlü bir tebessüm oluşuyor. üstelik hatırladığım olayları yaşadığım insanların ya zannettiğim kişiler olmadıkarını gördüm ya da herhangi bir anlaşmazlık yüzünden artık selam bile vermiyoruz birbirimize. buna rağmen hala onları andığımda yüzümdeki tebessüm onları iyi hatırlamak istediğim için mi, yaşananlara rağmen aslında iyi insanlar oldukları için mi yoksa iyi anılara ihtiyaç duyduğum için mi? insanın neyi neden yaptığını çözmesi çok zor değil mi? ya da itiraf etmek... zira ettiğim takdirde yanlışlarımla yüzleşmek zorunda kalacağım ve eksik yönlerimi görüp onları kabullenecek olgunluğa eriştiğimi düşünmüyorum. ben hala kendimi mükemmel olmasa da gayet iyi durumda gören, kendini seven bencil kız olmak istiyorum. işime geliyor açıkcası. bir anlamda koruma mekanizması belki de. ne kadar incinmez görünürsem belki o kadar az incitilirim. neyse ben yine anılarıma dönerek sizi bir arkadaşımın ağlak sesli adam olarak nitelendirdiği soliste sahip grupla başbaşa bırakıyorum...

bir süre daha hayatımda mutlu olduğumu hissettiğim anları özlemeye devam edeceğim sanırım. şu an mutsuz olduğumdan değil. o anları bu kadar değerli kılan sanırım mutluyum dediğim anda aslında kendimi kandırıyor olmamı kabullenememem. bahsi geçen insanların hatırlanmaya değer oldukları konusunda da şüpheliyim. sizce de değiyor olsalardı şu an öyle ya da böyle yanımda olmaları gerekmez miydi ??? ben de böylece birilerinin bana sahip çıkmasını, sığınacak limanım olmasını istemez ya da kendimi kaybolmanın eşiğine gelmiş hissetmezdim, bu şarkıyı da bu kadar içim acıyarak dinlememiş olurdum...

oh i'm scared of the middle place
between light and nowhere
i don't want to be the one
left in there, left in there

eski yazılarımın bazılarında düzeltmeler yaptım. kimi şarkılardan bahsettiğim yazılara bahsi geçen şarkıları arayıp da bulamayanlar ya da aramaya üşenenler için ekledim. üstlerine tıkladığınızda dinleyebilir yanlarına tıkladığınızda indirebilirsiniz.

değişim????

eskiden bişeyler karalamak daha kolay gelirdi bana. kişisel tercihim olmazdı belki her zaman, okuldan edebiyat öğretmenlerinin zorlamasıyla olurdu ama yine de bir sürü fikir çıkardı aklımdan. öyle ya da böyle iyi veya kötü olması fark etmeksizin yazardım. kendimden sakladığım daha çok mu gerçek vardı yoksa şimdi mi saklamaya başladım şimdi ise sorguladıklarım bunlar. önceleri yazdıklarımı sadece kendi belirlediğim bir kaç kişiyle paylaşırdım ama daha açık olurdu hissettiklerim belki de daha içten olurdu. şimdi görüldüğü üzere daha çok insana açtım eserlerimi(!) ama artık eskisi kadar samimi gelemiyorum nedense kendime. daha çok şey gizler gibiyim yazarken. hayatım hakkında ipucu vermeye kaçınıyorum nedense. gitgide daha çok içime kapandığımı fark ediyorum. şahsen tanıyanlara belki garip gelicek bu cümle ama kasdettiğim yaşadıklarımdan bahsetme ya da gerçek düşüncelerimi açıklamayla ilgili. tüm bu gizliliğin nedeni "kimse beni anlamıyor, hayat çok acımasız" diye özetlenebilecek ergen problemleri değil tabi ki. tüm bunların boşvermişliğimden mi başka bişeyden mi kaynaklandığını ise çözemedim henüz. artık o kadar çok şeyi görmezden gelip olduğu gibi kabul etmeye çalışıyorum ki galiba artık bu konular hakkında konuşacak bişeyim de kalmadı. üstelik çevremdekilerin derdine ortak olayım derken aynı cümleleri tekrar edip durmak da sıkıntı vermeye başladı. sürekli tekrar etmek benden uzaklaştırıyor cümlelerimi başkasına ait görüşleri kendime mal ediyormuşum gibi gelmeye başlıyor artık. sıkıldım, bunaldım. eskiden kendime teselli vermek için aklımdan kurduğum cümlelerin bir başkasının yarasını kapatmaya çalışması da değerini yitirdi. dudaklarımdan çıkan altüstü iki kelimeye belki gereğinden fazla anlam yüklüyorum ama beni tüketir gibi gelmeye başladı artık.
işte kocaman bir itiraf. son bir yıldır yazdığım yazılar içinde belki de en içten gelecek olan, kimseyi kırmayayım üzmeyeyim düşüncesi taşımadan gelen bir itiraf hem de. artık kimseye teselli vermek, söylediklerimi defalarca tekrarlamak istemiyorum. kimseyi iyileştirebildiğim yok kendimi de iyileştiremediğim gibi. eskisinden daha bencil olup herşeyi sadece kendim için yapmak istiyorum. hiç kimsenin derdiyle sıkıntısıyla uğraşmamak,sadece kendi saçma sıkıntılarımı çekmek istiyorum.
belli bir amaç gütmeden, karmakarışık yazılmış ve büyük bir çoğunluğunuz için aslında hiç bir anlam ifade etmeyen bu yazıyla ufak bir geri dönüş yapmış oldum böylece...

Boomp3.com