değişim????

eskiden bişeyler karalamak daha kolay gelirdi bana. kişisel tercihim olmazdı belki her zaman, okuldan edebiyat öğretmenlerinin zorlamasıyla olurdu ama yine de bir sürü fikir çıkardı aklımdan. öyle ya da böyle iyi veya kötü olması fark etmeksizin yazardım. kendimden sakladığım daha çok mu gerçek vardı yoksa şimdi mi saklamaya başladım şimdi ise sorguladıklarım bunlar. önceleri yazdıklarımı sadece kendi belirlediğim bir kaç kişiyle paylaşırdım ama daha açık olurdu hissettiklerim belki de daha içten olurdu. şimdi görüldüğü üzere daha çok insana açtım eserlerimi(!) ama artık eskisi kadar samimi gelemiyorum nedense kendime. daha çok şey gizler gibiyim yazarken. hayatım hakkında ipucu vermeye kaçınıyorum nedense. gitgide daha çok içime kapandığımı fark ediyorum. şahsen tanıyanlara belki garip gelicek bu cümle ama kasdettiğim yaşadıklarımdan bahsetme ya da gerçek düşüncelerimi açıklamayla ilgili. tüm bu gizliliğin nedeni "kimse beni anlamıyor, hayat çok acımasız" diye özetlenebilecek ergen problemleri değil tabi ki. tüm bunların boşvermişliğimden mi başka bişeyden mi kaynaklandığını ise çözemedim henüz. artık o kadar çok şeyi görmezden gelip olduğu gibi kabul etmeye çalışıyorum ki galiba artık bu konular hakkında konuşacak bişeyim de kalmadı. üstelik çevremdekilerin derdine ortak olayım derken aynı cümleleri tekrar edip durmak da sıkıntı vermeye başladı. sürekli tekrar etmek benden uzaklaştırıyor cümlelerimi başkasına ait görüşleri kendime mal ediyormuşum gibi gelmeye başlıyor artık. sıkıldım, bunaldım. eskiden kendime teselli vermek için aklımdan kurduğum cümlelerin bir başkasının yarasını kapatmaya çalışması da değerini yitirdi. dudaklarımdan çıkan altüstü iki kelimeye belki gereğinden fazla anlam yüklüyorum ama beni tüketir gibi gelmeye başladı artık.
işte kocaman bir itiraf. son bir yıldır yazdığım yazılar içinde belki de en içten gelecek olan, kimseyi kırmayayım üzmeyeyim düşüncesi taşımadan gelen bir itiraf hem de. artık kimseye teselli vermek, söylediklerimi defalarca tekrarlamak istemiyorum. kimseyi iyileştirebildiğim yok kendimi de iyileştiremediğim gibi. eskisinden daha bencil olup herşeyi sadece kendim için yapmak istiyorum. hiç kimsenin derdiyle sıkıntısıyla uğraşmamak,sadece kendi saçma sıkıntılarımı çekmek istiyorum.
belli bir amaç gütmeden, karmakarışık yazılmış ve büyük bir çoğunluğunuz için aslında hiç bir anlam ifade etmeyen bu yazıyla ufak bir geri dönüş yapmış oldum böylece...