SIKILDIM...

anlatılamayacak, tahmin edilemeyecek kadar çok sıkıldım hem de. neyden diye sorup sormayacağınızı önemsemeden açıklayacağımı biliyorsunuz. huzuru bulup bulup kaybetmekten- hatırlarsanız ve hatta alttaki yazıya bakarsanız en son huzur arayışında kalmıştım-, arkadaş ihanetine uğramaktan, sonunda bir nebze de olsa mutluluğu bulabileceğimi düşünüp katlandığım herşeyin bana daha fazla cefa bırakıp silinip gitmesinden, sevdiğim sevmediğim herkese anlayış gösterip sonsuz saygı duyup en ihtiyacım olduğu anda hadi onu da geçtim herhangi bir zamanda zerresini görememekten... liste daha çok uzayacak, canınız sıkılmasın. "kalbim ağır taşıyamıyorum" edebiyatı yapıp kendimi acındırma niyetinde değilim. ancak kendimden de sıkıldım ve gerçekten kemikleşmediğine dair ufacık bir inancım olsa bu aptallıklarımı değiştirmek için elimden geleni yapacağım. ancak bunu yapmaya yetecek gücü ve desteği nerden ve nasıl alacağım konusunda ne güvenim ne de bilgim var.