şok şok flash flash !!!!!!!!

gerek yaz tatilinin vermiş olduğu can sıkıntısı gerekse kendime uğraş bulma çabalarım sonucunda iki arkadaşımla yeni bir blog açmış bulunmaktayım. vatana millete hayırlı olması oranın da takipçisi olmanız dileğiyle =))
adresimiz :

http://dreamask.blogspot.com/

HOPE THERE'S SOMEONE...

Boomp3.com

nedenini anlayamasam da bu aralar pek duygusalım. çok eski bir geçmişim varmış gibi bir de geçmişe özlem duyuyorum. çok mu güzel şeyler yaşadım?? HAYIR !!! evet kocaman bir hayır. her ne kadar tümüne mal edemesem de genel olarak iyi bir okul yılı geçirdiğim söylenemez. ama yine de bazı anlar oluyor ki hatırladığım zaman yüzümde hüzünlü bir tebessüm oluşuyor. üstelik hatırladığım olayları yaşadığım insanların ya zannettiğim kişiler olmadıkarını gördüm ya da herhangi bir anlaşmazlık yüzünden artık selam bile vermiyoruz birbirimize. buna rağmen hala onları andığımda yüzümdeki tebessüm onları iyi hatırlamak istediğim için mi, yaşananlara rağmen aslında iyi insanlar oldukları için mi yoksa iyi anılara ihtiyaç duyduğum için mi? insanın neyi neden yaptığını çözmesi çok zor değil mi? ya da itiraf etmek... zira ettiğim takdirde yanlışlarımla yüzleşmek zorunda kalacağım ve eksik yönlerimi görüp onları kabullenecek olgunluğa eriştiğimi düşünmüyorum. ben hala kendimi mükemmel olmasa da gayet iyi durumda gören, kendini seven bencil kız olmak istiyorum. işime geliyor açıkcası. bir anlamda koruma mekanizması belki de. ne kadar incinmez görünürsem belki o kadar az incitilirim. neyse ben yine anılarıma dönerek sizi bir arkadaşımın ağlak sesli adam olarak nitelendirdiği soliste sahip grupla başbaşa bırakıyorum...

bir süre daha hayatımda mutlu olduğumu hissettiğim anları özlemeye devam edeceğim sanırım. şu an mutsuz olduğumdan değil. o anları bu kadar değerli kılan sanırım mutluyum dediğim anda aslında kendimi kandırıyor olmamı kabullenememem. bahsi geçen insanların hatırlanmaya değer oldukları konusunda da şüpheliyim. sizce de değiyor olsalardı şu an öyle ya da böyle yanımda olmaları gerekmez miydi ??? ben de böylece birilerinin bana sahip çıkmasını, sığınacak limanım olmasını istemez ya da kendimi kaybolmanın eşiğine gelmiş hissetmezdim, bu şarkıyı da bu kadar içim acıyarak dinlememiş olurdum...

oh i'm scared of the middle place
between light and nowhere
i don't want to be the one
left in there, left in there

eski yazılarımın bazılarında düzeltmeler yaptım. kimi şarkılardan bahsettiğim yazılara bahsi geçen şarkıları arayıp da bulamayanlar ya da aramaya üşenenler için ekledim. üstlerine tıkladığınızda dinleyebilir yanlarına tıkladığınızda indirebilirsiniz.

değişim????

eskiden bişeyler karalamak daha kolay gelirdi bana. kişisel tercihim olmazdı belki her zaman, okuldan edebiyat öğretmenlerinin zorlamasıyla olurdu ama yine de bir sürü fikir çıkardı aklımdan. öyle ya da böyle iyi veya kötü olması fark etmeksizin yazardım. kendimden sakladığım daha çok mu gerçek vardı yoksa şimdi mi saklamaya başladım şimdi ise sorguladıklarım bunlar. önceleri yazdıklarımı sadece kendi belirlediğim bir kaç kişiyle paylaşırdım ama daha açık olurdu hissettiklerim belki de daha içten olurdu. şimdi görüldüğü üzere daha çok insana açtım eserlerimi(!) ama artık eskisi kadar samimi gelemiyorum nedense kendime. daha çok şey gizler gibiyim yazarken. hayatım hakkında ipucu vermeye kaçınıyorum nedense. gitgide daha çok içime kapandığımı fark ediyorum. şahsen tanıyanlara belki garip gelicek bu cümle ama kasdettiğim yaşadıklarımdan bahsetme ya da gerçek düşüncelerimi açıklamayla ilgili. tüm bu gizliliğin nedeni "kimse beni anlamıyor, hayat çok acımasız" diye özetlenebilecek ergen problemleri değil tabi ki. tüm bunların boşvermişliğimden mi başka bişeyden mi kaynaklandığını ise çözemedim henüz. artık o kadar çok şeyi görmezden gelip olduğu gibi kabul etmeye çalışıyorum ki galiba artık bu konular hakkında konuşacak bişeyim de kalmadı. üstelik çevremdekilerin derdine ortak olayım derken aynı cümleleri tekrar edip durmak da sıkıntı vermeye başladı. sürekli tekrar etmek benden uzaklaştırıyor cümlelerimi başkasına ait görüşleri kendime mal ediyormuşum gibi gelmeye başlıyor artık. sıkıldım, bunaldım. eskiden kendime teselli vermek için aklımdan kurduğum cümlelerin bir başkasının yarasını kapatmaya çalışması da değerini yitirdi. dudaklarımdan çıkan altüstü iki kelimeye belki gereğinden fazla anlam yüklüyorum ama beni tüketir gibi gelmeye başladı artık.
işte kocaman bir itiraf. son bir yıldır yazdığım yazılar içinde belki de en içten gelecek olan, kimseyi kırmayayım üzmeyeyim düşüncesi taşımadan gelen bir itiraf hem de. artık kimseye teselli vermek, söylediklerimi defalarca tekrarlamak istemiyorum. kimseyi iyileştirebildiğim yok kendimi de iyileştiremediğim gibi. eskisinden daha bencil olup herşeyi sadece kendim için yapmak istiyorum. hiç kimsenin derdiyle sıkıntısıyla uğraşmamak,sadece kendi saçma sıkıntılarımı çekmek istiyorum.
belli bir amaç gütmeden, karmakarışık yazılmış ve büyük bir çoğunluğunuz için aslında hiç bir anlam ifade etmeyen bu yazıyla ufak bir geri dönüş yapmış oldum böylece...