etrafındakilerin çığlıklarıyla uyandı uykusundan dövünüyordu herkes ağlıyordu kalktı yatağından hiçbirşey anlamadan çıktı odasından kapısı açık odaya doğru gitti girmesine izin vermediler kapattılar kapıyı suratına şaşkın bakışlarına rağmen izin vermediler içeriyi görmesine son bir kez görmesine
çıkardılar evden başka bir evde geceledi neler olduğunu neden orad olduğunu bilmeden söylemedi kimse ertesi sabah kalktığında arkadaşları yanındaydı oyalamak için kimse söylemedi yine ne olduğunu sormadı o da sormak istemedi cevabı bilmek istemedi belki de
ağlayarak girenlerin ardından çıktı evden merdiven boşluğunda gördü son kez sarıldığı kefen gibi bembeyaz yüzünü bir daha bakmadı tek bir saniye kaldı aklında yıllar sonra hatırlamak istediğinde dahi
doya doya son bir kez görmesine izin vermediler